Op de golfclub.
Ik heb ballen van Rob gehad, wil jij ook ballen?
Vraag ik aan zoonlief?
We gaan toch een ronde lopen?
Ik wacht op pappa, zegt hij.
O, die komt pas over een uur.
Hij wordt gered door de professional.
Hallo, uitgevierd, vraagt hij.
Ja, zeg ik, terwijl ik mijn ballen op het matje deponeer.
Heb jij het ook gevierd?
Nee!!!
Ik luister naar een verhandeling over dronken mensen en iets in de trend van dat is niet de bedoeling van het feest.
Ik knik wat, pak mijn stokken en verleg mijn aandacht naar de afslagmat.
Ik denk, stiekem heb je misschien wel een beetje, heel klein beetje gelijk.

Zoonlief zwijgt tijdens de verhandeling over het feest tot hem de vraag wordt gesteld, hoe is het met….
Damn,
dat laatste hoor ik niet,
dus ik besluit mijn muziekje nog niet aan te doen en al oefenend mee te luisteren.
Mijn teleurstelling is groot wanneer het over een spelletje gaat.
De mannen praten zeker een half uur geanimeerd over het spel.
Ondertussen slaan ze quasi (maar met een precisie om jaloers op te zijn) een golfbal richting naderende jeugd en roepen, vangen!
Mag ik van het gras afslaan, vraag ik?
Ja, maar dan kan je beter daar achter gaan staan, zeggen zij in koor.
Oeps, jammer
Ik vermoed dat zij overgaan op een ander onderwerp en mijn “ik luister echt niet mee hoor” houding door hebben.
Terwijl ik fanatiek sta te oefenen met de grote Bertha.
Komt zoonlief naar me toe gewandeld, gaat goed, mam!
Ik glunder van trots. (hij is tenslotte nog steeds de Clubkampioen)
Vind je het goed als ik met de mannen een ronde loop?
Ja, tuurlijk zeg ik, nog bijkomend van zijn compliment.
Oké, mooi! zegt hij en wandelt weg.
Lief he, zeg ik hardop in mijn Snap chat.
Veel plezier.
Gaat lukken, mam!
Ik Snap 🙂 ze niet, maar ze zijn zo leuk (en slim) die Jeugd van tegenwoordig, toch?